Met het sinterklaasweekend voor de deur kan ik het niet helpen dan terug te denken aan mijn eigen kindertijd.
Aan de tijd dat wijzelf onze schoentjes mochten zetten en er als eerste steevast een schriftje inkregen waarvan het eerste blad beschreven was door Sinterklaas zelf.
Aan de tijd dat tijdens het avondeten ineens de venster openvloog en de snoepjes en koekjes door het raam vlogen en wij maar grabbelen om alles op te rapen.
Dit zijn dan de leuke herinneringen Sinterklaas, de herinneringen die we gemaakt hebben doordat mamie er altijd voor zorgde dat alles piekfijn in orde was.
Al moet ik zeggen dat wij Sinterklaas niet vierden zoals de meesten dat deden. Wij hebben sinds onze geboorte altijd meer kerstmis gevierd. Wat niet wil zeggen dat de Sint werd overgeslagen hoor, zeker niet. Sint en Piet brachten altijd bergen snoepgoed en verder heel wat knutselgerief, tekenboeken, stiften, verf, kleurtjes, … Maar onze “grote” cadeaus werden altijd door het kerstmannetje gebracht, al dan niet in eigen persoon.
Mamie was dagen op voorhand al bezig met speculaas bakken, marsepein maken, pralines en truffels maken. Ja, ze maakte echt alles zelf. Dat is iets dat wij ook echt van haar hebben geleerd, we maken zo goed als alles zelf. Onze borden waren dan ook altijd heel goed gevuld met al dat lekkers en zelfs later, toen we groter waren en in de examenperiode zaten, kwamen al die lekkernijtjes goed van pas om ons extra energie te geven.
Aan de andere kant, zijn er ook de herinneringen die minder fijn zijn. Namelijk die aan mijn grootouders aan vaders kant. Ze hebben nooit iets moeten weten van mamie en daarmee ook nooit van haar kinderen, wij dus. Als we ernaartoe moesten was dat elke keer een hele opgave van mamie om ons te motiveren om mee te gaan. Het was gewoon een ramp. We wouden niet, maar op bepaalde dagen van het jaar waren we wel “verplicht” om te gaan. Dik tegen mamie’s goesting, dus ook tegen die van ons.
Het had er natuurlijk ook heel veel mee te maken dat, zolang ik me kan herinneren, door hem (mijn opa) werd aangesproken als “dikke”. Ik kan de tel niet meer bijhouden hoe dikwijls mamie hem dan zei dat mijn naam Tamara was, maar hij had er plezier in mij te verwijten. Kun je je voorstellen wat dat doet met een kind?
En dan werd het Sinterklaas en moesten we naar daar om onze cadeautjes te halen. Je zou denken dat zoiets toch een fijne ervaring is voor een kind, maar dat was het voor ons echt niet. We moesten dan gelijk komen met de andere kleinkinderen, kleinkinderen die wel graag werden gezien. En als grootouder zou je geen onderscheid mogen maken tussen je kleinkinderen, maar dat gebeurde hier dus wel.
Ik kan me nog goed herinneren dat we dan allemaal, toch vol spanning, zaten te wachten tot de deuren van de liviing opengingen en we op zoek mochten gaan naar onze cadeautjes. Er stonden altijd bergen speelgoed voor de anderen en dat van ons drietjes stond in een hoekje en bestond uit een bordje en een leesboek. Dat was alles.
En nee, het is niet zo, dat wij niet tevreden waren met weinig, zeker niet, want mamie kon ook niet alles doen wat ze wou en wij waren echt wel content met alles wat we kregen, maar het verschil was zo groot met de stapels speelgoed en snoepgoed dat er stond voor onze nichten en neven. Als kind konden wij totaal niet begrijpen waarom Sinterklaas zo een onderscheid maakte tussen ons. Leg dat maar eens uit natuurlijk.
Het heeft dus niet lang geduurd voordat mamie besliste om niet meer op hetzelfde tijdstip te gaan omdat het teveel pijn deed te zien dat haar kinderen niet graag werden gezien door de grootouders. Je moet er dan ook geen tekening mee maken, dat we na verloop van tijd helemaal niet meer gingen, zeker niet na alles wat ze achteraf mijn mama nog hebben aangedaan ivm de verbouwingen in ons huis. Maar daar ga ik niet over uitwijden.
Enfin, om toch met een positieve noot te eindigen. Hoofdzakelijk heb ik dus, dankzij mamie, enkel goede herinneringen aan onze Sinterklaasperiodes en ik kijk, net als een klein kind, uit naar het komende weekend, dat mijn eigen kleine muis zal genieten van ongetwijfeld alweer een mooie pakjesdag (zoals ze zelf zegt)
koude rillingen krijg ik als ik je verhaal lees… vreselijk moet dit geweest zijn… je bent een geweldig persoon en dat is wat je in je hoofd moet houden…!!
x
Maar enfin! Dat ge als grootouder een onderscheid durft maken tussen uw kleinkinderen! Of zij als ouder naar hun dochter toe! Dat begrijpt ge toch niet… ik toch niet, zelf moeder zijnde… maar ik ben bevoorrecht want ik kom uit een hele hechte familie en ik weet dat niet iedereen dat geluk heeft. Ik weet ondertussen al dat ons mamie een prachtmens was en dat de dochters dat allemaal hebben overgenomen. Ook jij Tammieke! Je twijfelt er vaak over, of je wel een goeie mama bent, maar reken maar van YES!! xxx