Girlfriend-Workshop

Wie zegt dat er veel haat en nijd, vijandigheid en jaloezie in taartenland is, heeft waarschijnlijk gelijk .. Maar toch … gelukkig is niet iedereen hetzelfde. En dit heb ik aan den lijve mogen ondervinden.

De workshop die ik ging volgen stond al maaaaanden op mijn agenda met rood omcirkeld. Niet enkel omdat het een superproject was dat we gingen leren maken, maar ook vooral om de groep die deze worskhop zou gaan volgen. Deze keer kende ik echt iedereen die eraan zou deelnemen en dat is voor mij toch ook al een hele opluchting. Ja, je leest het goed, nog steeds schrik voor onbekenden .. maar dit gevoel had ik dus deze keer gelukkig niet.

Enkel Karen-Anne Groothedde, die de gastworkshop verzorgde, kende ik nog niet, al had ik wel de indruk dat ik haar een beetje kende via Facebook. Maar al bij de eerste kennismaking viel ook die twijfel van mij af en ontdekte ik wat een superdame ze is.

Voor ik verder ga wil ik even wat meer info geven over Karen-Anne. Als jullie haar werk bekijken, en dat kun je hier, zul je al gauw begrijpen waarom de workshop zo vlug was volzet. Zeg nu zelf, wie wilt er niet één van die prachtige creaties proberen te maken! Proberen hé, zeg ik.

Karen-Ann bleek al heel snel een dame te zijn met ongelooflijk veel talent, ongelooflijk veel fantasie en ongelooflijk veel geduld. Geduld dat ongetwijfeld soms wel eens op de proef werd gesteld als de bende zich weer eens even liet gaan met kletsen en lachen en plezier maken en weer eventjes met zachte hand tot de orde werd geroepen. Want Karen-Ann had één motto:”iedereen gaat naar huis met een mooie, afgewerkte taart”.

Wie ervoor gezorgd had dat deze bende zotte dames allemaal op hetzelfde tijdstip aanwezig waren was onze lieve gastvrouw Tamara van Sprookjestaarten. Nog een fantastische dame die overloopt van het talent, maar dat niet alleen, ze is er eentje uit de 1000 met een gouden hart die bewezen heeft dat ik altijd bij haar terecht kon voor raad of wat dan ook, en nee, niet altijd taart-gericht!

Als je alle ingrediënten op een rij zag, kon deze workshop niet anders dan slagen. En zo dacht ik er dus niet alleen over, iedereen hield er dezelfde mening op na en het was gewoon een dag waar we nog lang zullen op teren. De zotte dames zijnde Marleen, Ilonka, Bianca, Hilde, Agnes, Sandy, Peggy, Malika en euhum Myself hebben er zoveel geleerd, gelachen, plezier gemaakt, genoten en ja, zelfs gehuild…

Ja, je leest het goed, gehuild .. niet van het lachen maar gewoon van pure ontroering. En je moet echt niet ver zoeken wie de watervallen weer even de vrije loop liet. Maar ik kon er echt niet aan doen. Wat deze lieve dames voor mij in petto hadden had ik gewoon totaal niet zien aankomen.

Tijdens onze middagpauze kwamen Tamara en Karen-Ann naar boven met een boeket bloemen en vermits Hilde die dag jarig was begon iedereen te zingen. ik deed rustig mee tot Karen-Ann ineens voor mij stond en ook mij een prachtig boeket overhandigde omdat ik de week ervoor jarig was geweest. Ik wist gewoon niet waar ik het had! Dit had ik zo niet verwacht. Bovendien zat er nog een extraatje bij om voor mezelf taartspulletjes te kopen en ik was helemaal van de kaart!

Deze mensen, die ik heb leren kennen via een gedeelde passie en via Facebook, zetten mij zomaar in de bloemetjes en het werd voor mij nog maar eens duidelijk (al was dat in de afgelopen weken ook al gebleken) dat ik toch wel echte vrienden had gevonden. Ik, die altijd zo wantrouwig ben over vriendschap en er totaal niet in geloofde door in het verleden enkel vriendschap te kennen zolang je zogenaamde vrienden er voordelen zien uit te halen. Maar de dag dat je uit beeld verdwijnt of ze kunnen je niet meer gebruiken, dan is het ook gedaan. De dag dat je zelf iemand zo hard nodig hebt, sta je alleen.

Nu moet ik schoorvoetend toegeven dat al deze schatten van mensen helemaal NIETS van mij verwachten en mij gewoon nemen zoals ik ben. ik moet niets bewijzen, ik moet niets in de plaats geven en dat is voor mij toch even wennen. Misschien dat je nu begrijpt waarom ik zo helemaal van de kaart was!

Hierbij benadruk ik dus nogmaals de inleiding van dit stukje. Dat er inderdaad veel haat en jaloezie en afgunst bestaat in de taartenwereld, maar dat er ook vele zijn die het hart op de juiste plaats hebben en hun passie willen delen met mensen die het waard zijn. Je moet enkel een onderscheid kunnen maken tussen de twee soorten en ik ben er zeker van, niet voor 100, maar voor 200% dat al deze dames aanwezig op de workshop behoren tot het soort dat mijn hart heeft kunnen raken!

Door al mijn geklets zou ik nog vergeten te vertellen dat we allemaal prachtige “haute couture handtassen” hebben weten te maken. Allemaal gebaseerd op DE Karen-Ann maar toch met een beetje van onszelf ingelegd. Ik wil dan ook afsluiten met een voorbeeld van mijn eigen exemplaar. En nog eens met een welgemeende dank aan al jullie schatjes voor het welslagen van deze leuke dag! Voor herhaling vatbaar!