Juf … Voor Even …

In een ver verleden heb ik nog even met het idee gespeeld om kleuterleidster te worden, maar er waren er een paar dingen die me tegengehouden hebben dat plan daadwerkelijk tot uitvoering te brengen.

Wie had er dan ooit gedacht dat ik ooit toch eens voor een klas zou staan? Ik in ieder geval niet.

Tot ik vorige week van Zoey’s juf  Klaartje de volgende vraag kreeg.

Het volgend thema waar de kleutertjes rond zouden werken ging over “Bakken”. En of ik het eventueel zag zitten om bij hen in de klas hier rond iets te doen.

Ik heb onmiddellijk ja gezegd natuurlijk en ben direct beginnen brainstormen hoe ik dat zou aanpakken en ben tot het volgende gekomen.

We gaan samen één grote cake bakken waarbij de kleutertjes mogen helpen met de ingrediënten te benoemen en ze er zelf in te doen, helpen roeren, mixen, …

Terwijl dat deze cake dan aan het bakken is mogen ze van mij ieder 2 cupcakes versieren die ik reeds op voorhand thuis heb gebakken. Zo kunnen ze zich eens uitleven met fondant in verschillende kleurtjes en uitsteekvormpjes. Ik zal voor de gelegenheid Zoey’s play Doh’s eens onder handen nemen zodat ze zeker veel keuze hebben.

Op deze manier hebben ze er eentje om in school reeds op te eten en eentje om mee naar huis te nemen zodat ze aan hun mama en papa kunnen laten ziet wat ze zelf gemaakt hebben.

In mijn hoofd heb ik het dus weer helemaal voor elkaar, maar dan toch slaat die twijfel weer toe.

Ga ik dat wel kunnen? Gaan ze het wel leuk vinden? Ik wou dat ik niet altijd over alles zo onzeker was, want ik heb hier echt wel zin in.

Voel me ergens ook wel geflatteerd dat ze het aan mij vragen om in het klasje eens iets te komen doen.

Zoey zelf is natuurlijk superfier dat haar mama naar de klas komt en is het al gewoon dat mama bakt en haar daar dikwijls bij betrekt.

Ik heb ook nog een kleine verrassing voor de kindjes voorzien. Heb voor elk een bakkersmuts weten te bemachtigen waar ik hun naam ga opschrijven en die ik ga versieren met cupcakes.

Deze worden dan uitgedeeld voor we gaan beginnen te bakken en zo voelen ze zich waarschijnlijk een echte bakker …

En nu maar hopen … dat dit goedkomt.
Ik hou jullie op de hoogte want woensdag 1 februari is de grote dag

Kerstmis Van Weleer …

Het aftellen is begonnen. Volgens Zoey’s adventskalender is het nog 5 nachtjes slapen en het is kerstavond. Ik herken in Zoeymuis heel veel van mezelf en mijn zussen tijdens de week voor kerstmis. Het onrustig zijn, het slecht slapen, het constant bezig zijn over kerstmis, het kerstmannetje en alles wat erbij komt kijken … de appel valt dus niet ver van de boom …

Cindy, Heidi en ik zijn groot geworden met echte, huiselijke kerstfeesten. We kregen als het ware de kerstsfeer met de paplepel ingegeven. Waarom mamie altijd zo fanatiek met kerstmis bezig was, terwijl ze dat van thuis uit nooit gewoon was geweest, hebben we eigenlijk nooit geweten. Het was gewoon zo en wij werden tijdens deze weken mee ondergedompeld in de magische wereld die zij voor ons creëerde.

Zelf met drie kleine kinderen in huis heeft ze er nooit aan getwijfeld om in de woonkamer een prachtige kerstboom neer te zetten. Integendeel, zolang ik me kan herinneren mochten we zelfs helpen om hem op te stellen. Een hoogtepunt voor ons alledrie. Later, toen we groter waren, mochten we mee, op zoek naar die perfecte, echte kerstboom die bij ons pastte. En geloof me, ze heeft dikwijls km’s afgelegd voordat we allemaal tevreden waren over het exemplaar.

Ze zorgde ook altijd zelf voor het ganse kerstbuffet. Uren en uren stond ze in de keuken om alles klaar te krijgen. De foto’s van vroeger leveren het bewijs dat er altijd een overdaad was aan lekkernijen. We leefden altijd heel zuinig, maar met kerst mocht het even “over the top” zijn. Ze spaarde er een gans jaar voor om haar kinderen een fantastische kerst te geven. En dat lukte ieder jaar, door haar liefde voor ons, haar enthousiasme en haar geweldig mama-zijn.

Al van heel jongsaf aan hielpen wij mee in de keuken. We kunnen niet meer dan 6 jaar geweest zijn dat we allemaal onze eigen taken kregen in het bereiden van het kerstdiner. Iets waar we echt allemaal naar uitkeken. Wat ik me niet meer echt kan herinneren is dat we haar echt vooruit hielpen. Iets in mij zegt me dat ze meer ophoud had door ons bij te sturen en te helpen waar nodig. Maar blijkbaar nam ze dat er allemaal met de glimlach bij.

De dag voor kerstavond was het dan ook een drukste van jewelste bij ons thuis. Overal, maar dan ook overal stonden potten en pannen en schalen en kommen. Op de foto’s waar ik juist van sprak kon je zelfs zien dat elk stukje meubilair of wat er voor door moest gaan, bedolven was onder haar kookkunsten. Tot de werkbank toe. Alles wat enigzins door kon gaan voor een tafel, moest eraan geloven.

Omdat we kerstavond nog niet zo lang konden opblijven besloot mamie kerstavond, speciaal voor ons, reeds in de middag te laten beginnen. Het werd een echte traditie. In de loop van de voormiddag werden de laatste voorbereidingen getroffen en tegen de middag kwam onze oma ons drietjes dan ophalen om bij haar te lunchen. We stonden er eigenlijk nooit bij stil dat mamie nooit onmiddellijk meeging, maar altijd moest achterblijven om nog het één en ander in orde te brengen. Zij zou later wel bij ons komen, iets eten, alvorens we terug naar huis zouden gaan om te zien of de kerstman was geweest.

Het was natuurlijk voor ons gewoon een nagelbijten tot we uiteindelijk terug naar huis konden. Wij hadden al gegeten voordat mamie ook bij bonne kwam en dan moest zij nog eten. Iets dat we haar nooit, maar dan ook nooit, rustig hebben laten doen. Altijd maar vragen en zagen wanneer we zouden vertrekken. Ik denk dat jullie wel weten hoe dat gaat.

Alhoewel we niet ver van elkaar woonden was die afstand op kerstavond precies toch langer dan anders. We liepen meters voor onze familie om toch maar eerst te zijn, al maakte dat niet veel uit want aan de voordeur moesten we toch wachten tot mamie ons binnenliet. De spanning, het enthousiasme, het geluk … ik kan dat gevoel nog zo voor de geest halen.

Eens de deur open ging, vlogen we alledrie naar binnen, waar, ofcourse, de kerstman toch wel geweest was zeker, terwijl wij er niet waren. Overal stonden stapels cadeautjes, gesorteerd per persoon. Vol overgave gingen we alledrie op zoek naar onze eigen stapel en begonnen we in al onze kinderlijke ondschuld het papier van de pakjes te scheuren. Pakje na pakje moest eraan geloven. Er waren er echt genoeg voor iedereen. Maar wat ik me niet meer kan herinneren is dat er voor mamie zelf ook een stapeltje was … vermits zij voor alles zorgde, veronderstel ik van niet …

Daarna was het echt alsof er een bom was ontploft, papier, strikken, linten, ze lagen echt overal. Eén jaar had de kerstman zelfs alle cadeautjes, zowel voor groot als klein, in hetzelfde papier ingemakt, echt alles was uniform ingepakt … alleen, het was niemand, maar dan ook niemand opgevallen. Zelfs niet de volwassenen…

Er zijn zelfs kerstmissen geweest dat de kerstman zelf aan huis kwam om alle cadeautjes uit te delen. Dan moest Santa Clause worden afgehaald aan het station (lees zijn huis) om ons daarna te bedelven onder het speelgoed. Ik weet nog, dat ik dikwijls met schrik heb gewacht op de komst, je vraagt je dan toch af of je wel zo braaf bent geweest als je zelf wel denkt en de kerstman in hoogst eigen persoon ontmoeten, geloof me, dat vraagt heel veel van een kind.

Maar, we werden groter, we werden ouder. We hielpen hoe langer, hoe meer in de keuken en met alles wat er kwam kijken om mamie te helpen met het voorbereiden van het kerstfeest. We hadden al lang de hulp niet meer nodig tijdens het koken en alles ging vlotjes. Menu’s werden na jaren traditie ook aangepast en veranderd en het belangrijkste was, kerstavond werd ook echt verschoven naar kerstavond. Het was niet langer nodig om ‘s middags te starten …

Maar hoe oud we ook werden, wat er ook veranderde er was één ding dat niet veranderde.. mamie’s onvoorwaardelijke liefde voor haar drie dochters die de wereld voor haar betekenden. Ook al gingen we onze eigen weg, woonden we niet meer allemaal onder hetzelfde dag, kerstmis bleef een familiefeest met één spilfiguur .. MAMIE … de rode draad door alle kerstmissen….

En dan ineens was ze er niet meer … met haar verdween voor ons drie ook de magie van kerstmis. Voor ons hoefde het niet meer. Iets wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden werd ineens waar. We wouden dat de feestdagen achter de rug waren noch voordat ze begonnen waren. Wat voor zin had kerstmis nog zonder haar waar we zoveel van hielden.

Maar, er is één lichtpuntje .. en dat is Zoey … mamie leeft verder in haar. Net zoals mamie er al die jaren voor gezorgd heeft, zelfs toen het moeilijk was, om ons een fantastisch, magisch en memorabel kerstfeest te geven, ben ik het, nu ik zelf mama ben, verplicht tegenover mijn dochtertje om die traditie verder te zetten. Hoe moeilijk het ook is.

Kerstmuziek luisteren is moeilijk, alle kerstnummers van Peter Alexander (waarmee we door mamie’s liefde voor de man, groot zijn geworden), kunnen we nu niet meer horen, het is gewoon veel te pijnlijk. Zijn platen werden grijs gedraaid, evenals de blauwe kerstplaat van Johan Stoltz.

Kerstversiering ophangen is een kwelling geworden. Alles herinnert mij aan haar. Hoe zij ons de liefde voor het decoreren en versieren meegaf, maar ik doe het toch. Ik wil die magie uit mijn eigen kindertijd terugbrengen. Hoofdzakelijk voor Zoey, maar ook voor mezelf, voor Cindy, voor Heidi …

Ik weet, met 200% zekerheid, te zeggen dat mamie’s wens is dat we elke kerstmis samen zijn, ondanks de pijnlijke herinneringen, ondanks het verschrikkelijk gemis in deze voor ons moeilijke tijd. Ik weet dat ze bij ons zal zijn, samen met ons aan de feesttafel .. al zal kerst zonder haar nooit meer hetzelfde zijn

Merry Christmas mamie, wherever you are! We love you .. always

Sinterklaasje kom maar binnen …

Met het sinterklaasweekend voor de deur kan ik het niet helpen dan terug te denken aan mijn eigen kindertijd.

Aan de tijd dat wijzelf onze schoentjes mochten zetten en er als eerste steevast een schriftje inkregen waarvan het eerste blad beschreven was door Sinterklaas zelf.

Aan de tijd dat tijdens het avondeten ineens de venster openvloog en de snoepjes en koekjes door het raam vlogen en wij maar grabbelen om alles op te rapen.

Dit zijn dan de leuke herinneringen Sinterklaas, de herinneringen die we gemaakt hebben doordat mamie er altijd voor zorgde dat alles piekfijn in orde was.

Al moet ik zeggen dat wij Sinterklaas niet vierden zoals de meesten dat deden. Wij hebben sinds onze geboorte altijd meer kerstmis gevierd. Wat niet wil zeggen dat de Sint werd overgeslagen hoor, zeker niet. Sint en Piet brachten altijd bergen snoepgoed en verder heel wat knutselgerief, tekenboeken, stiften, verf, kleurtjes, … Maar onze “grote” cadeaus werden altijd door het kerstmannetje gebracht, al dan niet in eigen persoon.

Mamie was dagen op voorhand al bezig met speculaas bakken, marsepein maken, pralines en truffels maken. Ja, ze maakte echt alles zelf. Dat is iets dat wij ook echt van haar hebben geleerd, we maken zo goed als alles zelf. Onze borden waren dan ook altijd heel goed gevuld met al dat lekkers en zelfs later, toen we groter waren en in de examenperiode zaten, kwamen al die lekkernijtjes goed van pas om ons extra energie te geven.

Aan de andere kant, zijn er ook de herinneringen die minder fijn zijn. Namelijk die aan mijn grootouders aan vaders kant. Ze hebben nooit iets moeten weten van mamie en daarmee ook nooit van haar kinderen, wij dus. Als we ernaartoe moesten was dat elke keer een hele opgave van mamie om ons te motiveren om mee te gaan. Het was gewoon een ramp. We wouden niet, maar op bepaalde dagen van het jaar waren we wel “verplicht” om te gaan. Dik tegen mamie’s goesting, dus ook tegen die van ons.

Het had er natuurlijk ook heel veel mee te maken dat, zolang ik me kan herinneren, door hem (mijn opa) werd aangesproken als “dikke”. Ik kan de tel niet meer bijhouden hoe dikwijls mamie hem dan zei dat mijn naam Tamara was, maar hij had er plezier in mij te verwijten. Kun je je voorstellen wat dat doet met een kind?

En dan werd het Sinterklaas en moesten we naar daar om onze cadeautjes te halen. Je zou denken dat zoiets toch een fijne ervaring is voor een kind, maar dat was het voor ons echt niet. We moesten dan gelijk komen met de andere kleinkinderen, kleinkinderen die wel graag werden gezien. En als grootouder zou je geen onderscheid mogen maken tussen je kleinkinderen, maar dat gebeurde hier dus wel.

Ik kan me nog goed herinneren dat we dan allemaal, toch vol spanning, zaten te wachten tot de deuren van de liviing opengingen en we op zoek mochten gaan naar onze cadeautjes. Er stonden altijd bergen speelgoed voor de anderen en dat van ons drietjes stond in een hoekje en bestond uit een bordje en een leesboek. Dat was alles.

En nee, het is niet zo, dat wij niet tevreden waren met weinig, zeker niet, want mamie kon ook niet alles doen wat ze wou en wij waren echt wel content met alles wat we kregen, maar het verschil was zo groot met de stapels speelgoed en snoepgoed dat er stond voor onze nichten en neven. Als kind konden wij totaal niet begrijpen waarom Sinterklaas zo een onderscheid maakte tussen ons. Leg dat maar eens uit natuurlijk.

Het heeft dus niet lang geduurd voordat mamie besliste om niet meer op hetzelfde tijdstip te gaan omdat het teveel pijn deed te zien dat haar kinderen niet graag werden gezien door de grootouders. Je moet er dan ook geen tekening mee maken, dat we na verloop van tijd helemaal niet meer gingen, zeker niet na alles wat ze achteraf mijn mama nog hebben aangedaan ivm de verbouwingen in ons huis. Maar daar ga ik niet over uitwijden.

Enfin, om toch met een positieve noot te eindigen. Hoofdzakelijk heb ik dus, dankzij mamie, enkel goede herinneringen aan onze Sinterklaasperiodes en ik kijk, net als een klein kind, uit naar het komende weekend, dat mijn eigen kleine muis zal genieten van ongetwijfeld alweer een mooie pakjesdag (zoals ze zelf zegt)

Girlfriend-Workshop

Wie zegt dat er veel haat en nijd, vijandigheid en jaloezie in taartenland is, heeft waarschijnlijk gelijk .. Maar toch … gelukkig is niet iedereen hetzelfde. En dit heb ik aan den lijve mogen ondervinden.

De workshop die ik ging volgen stond al maaaaanden op mijn agenda met rood omcirkeld. Niet enkel omdat het een superproject was dat we gingen leren maken, maar ook vooral om de groep die deze worskhop zou gaan volgen. Deze keer kende ik echt iedereen die eraan zou deelnemen en dat is voor mij toch ook al een hele opluchting. Ja, je leest het goed, nog steeds schrik voor onbekenden .. maar dit gevoel had ik dus deze keer gelukkig niet.

Enkel Karen-Anne Groothedde, die de gastworkshop verzorgde, kende ik nog niet, al had ik wel de indruk dat ik haar een beetje kende via Facebook. Maar al bij de eerste kennismaking viel ook die twijfel van mij af en ontdekte ik wat een superdame ze is.

Voor ik verder ga wil ik even wat meer info geven over Karen-Anne. Als jullie haar werk bekijken, en dat kun je hier, zul je al gauw begrijpen waarom de workshop zo vlug was volzet. Zeg nu zelf, wie wilt er niet één van die prachtige creaties proberen te maken! Proberen hé, zeg ik.

Karen-Ann bleek al heel snel een dame te zijn met ongelooflijk veel talent, ongelooflijk veel fantasie en ongelooflijk veel geduld. Geduld dat ongetwijfeld soms wel eens op de proef werd gesteld als de bende zich weer eens even liet gaan met kletsen en lachen en plezier maken en weer eventjes met zachte hand tot de orde werd geroepen. Want Karen-Ann had één motto:”iedereen gaat naar huis met een mooie, afgewerkte taart”.

Wie ervoor gezorgd had dat deze bende zotte dames allemaal op hetzelfde tijdstip aanwezig waren was onze lieve gastvrouw Tamara van Sprookjestaarten. Nog een fantastische dame die overloopt van het talent, maar dat niet alleen, ze is er eentje uit de 1000 met een gouden hart die bewezen heeft dat ik altijd bij haar terecht kon voor raad of wat dan ook, en nee, niet altijd taart-gericht!

Als je alle ingrediënten op een rij zag, kon deze workshop niet anders dan slagen. En zo dacht ik er dus niet alleen over, iedereen hield er dezelfde mening op na en het was gewoon een dag waar we nog lang zullen op teren. De zotte dames zijnde Marleen, Ilonka, Bianca, Hilde, Agnes, Sandy, Peggy, Malika en euhum Myself hebben er zoveel geleerd, gelachen, plezier gemaakt, genoten en ja, zelfs gehuild…

Ja, je leest het goed, gehuild .. niet van het lachen maar gewoon van pure ontroering. En je moet echt niet ver zoeken wie de watervallen weer even de vrije loop liet. Maar ik kon er echt niet aan doen. Wat deze lieve dames voor mij in petto hadden had ik gewoon totaal niet zien aankomen.

Tijdens onze middagpauze kwamen Tamara en Karen-Ann naar boven met een boeket bloemen en vermits Hilde die dag jarig was begon iedereen te zingen. ik deed rustig mee tot Karen-Ann ineens voor mij stond en ook mij een prachtig boeket overhandigde omdat ik de week ervoor jarig was geweest. Ik wist gewoon niet waar ik het had! Dit had ik zo niet verwacht. Bovendien zat er nog een extraatje bij om voor mezelf taartspulletjes te kopen en ik was helemaal van de kaart!

Deze mensen, die ik heb leren kennen via een gedeelde passie en via Facebook, zetten mij zomaar in de bloemetjes en het werd voor mij nog maar eens duidelijk (al was dat in de afgelopen weken ook al gebleken) dat ik toch wel echte vrienden had gevonden. Ik, die altijd zo wantrouwig ben over vriendschap en er totaal niet in geloofde door in het verleden enkel vriendschap te kennen zolang je zogenaamde vrienden er voordelen zien uit te halen. Maar de dag dat je uit beeld verdwijnt of ze kunnen je niet meer gebruiken, dan is het ook gedaan. De dag dat je zelf iemand zo hard nodig hebt, sta je alleen.

Nu moet ik schoorvoetend toegeven dat al deze schatten van mensen helemaal NIETS van mij verwachten en mij gewoon nemen zoals ik ben. ik moet niets bewijzen, ik moet niets in de plaats geven en dat is voor mij toch even wennen. Misschien dat je nu begrijpt waarom ik zo helemaal van de kaart was!

Hierbij benadruk ik dus nogmaals de inleiding van dit stukje. Dat er inderdaad veel haat en jaloezie en afgunst bestaat in de taartenwereld, maar dat er ook vele zijn die het hart op de juiste plaats hebben en hun passie willen delen met mensen die het waard zijn. Je moet enkel een onderscheid kunnen maken tussen de twee soorten en ik ben er zeker van, niet voor 100, maar voor 200% dat al deze dames aanwezig op de workshop behoren tot het soort dat mijn hart heeft kunnen raken!

Door al mijn geklets zou ik nog vergeten te vertellen dat we allemaal prachtige “haute couture handtassen” hebben weten te maken. Allemaal gebaseerd op DE Karen-Ann maar toch met een beetje van onszelf ingelegd. Ik wil dan ook afsluiten met een voorbeeld van mijn eigen exemplaar. En nog eens met een welgemeende dank aan al jullie schatjes voor het welslagen van deze leuke dag! Voor herhaling vatbaar!

36 … who is counting?!

36?!! Ik kan het echt niet geloven. Het lijkt alsof het niet over mezelf gaat, maar over iemand anders. Ben ik echt afgelopen weekend 36 geworden? Ja, ik moet er mij bij neerleggen .. het is een feit, de tocht naar de 40 is begonnen.

Vorig jaar had ik het niet zo moeilijk met verjaren, maar dit jaar besef ik maar al te goed dat ik dichter bij de 40 sta dan bij de 30. Het geeft een raar gevoel want binnenin zie ik mezelf nog altijd als die meid van 25-26 jaar, terwijl we in werkelijkheid toch al 10 jaar verder staan.

In die 10 jaar is er zoveel gebeurd. Ik heb het mooiste meegemaakt en ik heb het ergste meegemaakt. Dingen waardoor je in één klap “all grown up” bent.  En dat is wat ik nu des wel degelijk ben … I’m not a kid anymore

pfffff 36 … het blijft moeilijk

Fotolezing

 Ergens, diep vanbinnen, heb ik altijd geloofd dat er “iets” is.  Al moet ik toegeven dat ik er nooit veel aandacht heb geschonken. Het was allemaal nogal ver van mijn bed tot het moment dat ik definitief afscheid moest nemen van mamie.

Vanaf dat moment, is mijn gevoel alleen maar sterker geworden. Nog op diezelfde avond, net na haar overlijden, gebeurden er dingen waarvoor ik geen logische verklaring kon vinden. En de eerlijkheid gebiedt mij dan ook te zeggen dat ik dat ook helemaal niet wou. Mijn leven, mijn wereld was en is nog steeds zo door elkaar geschud dat ik “het onbende” met open armen wou verwelkomen om toch maar enige zin te vinden voor hetgeen ons was overkomen.

Wat er die avond gebeurd is wil ik hier niet uit de doeken doen, het is veel te persoonlijk en zelfs te pijnlijk. Maar wat ik wel kwijt wil is dat we het allemaal hebben ervaren. Je kunt dus niet spreken van inbeelding van mijn persoontje.

Waar ik eigenlijk naartoe wil is dat ik  met Allerheiligen voor het derde jaar op rij naar een fotolezing ben geweest. Aangezien het voor de derde keer was, wist ik ongeveer wat te verwachten. Zeker ben je natuurlijk nooit,  maar het eerste jaar was zo kort op mamie’s wegvallen en ik had geen idee wat er ging gebeuren dat ik totaal over mijn toeren was. Dit jaar was ik een stuk kalmer, of was dat maar schijn? Binnenin borrelde de hoop toch weer hoog op. Zoals ik al zei, je kunt nooit zeker weten wat te verwachten.

Elk jaar met Allerheiligen of Allerzielen doet Henriette Janssen uit Mal een fotolezing voor een groepje mensen. Dit wil zeggen dat je naar een bijeenkomst gaat, een foto meeneemt van je dierbare overledene en die op een tafel legt. Daarna volgt er een relaxatie-oefening om ons open te stellen en te ontspannen. Eens dat achter de rug is, neemt ze één voor één de foto’s ter hand en probeert er contact mee te leggen.

Natuurlijk sta je er, zeker de eerste keer, een beetje sceptisch tegenover. Maar al van bij dat eerste contact werd het helemaal duidelijk en moesten we wachten tot de sessie was afgelopen zodat ze privé met ons kon spreken. Wat we toen te horen kregen is moeilijk met woorden te omschrijven. Maar de dingen die ze zei, die ze doorkreeg van mamie, waren zo persoonlijk, dat ze het onmogelijk zomaar kon raden! Ik was er toen helemaal van ondersteboven. Eén ding, één zin, die ze zei, deed elk laatste stukje twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Toen wist ik zeker dat mamie er was.

Ook vorig jaar verging het zo. Weeral moesten we wachten tot na de sessie omdat ze niet openbaar wou zeggen wat mamie te vertellen had. Dit kon geen toeval meer zijn en net als het jaar ervoor wist ze weer dingen die ze onmogelijk kon weten.

En dit jaar ging het weer precies zo. Toen de sessie was afgelopen kwam ze weer naar ons toe en weeral sloeg ze de bal raak. En nee, ze vertelde niet dezelfde dingen die ze de vorige twee jaren al had gezegd, maar wist telkens de dingen van nu, van het heden aan te halen.

Anderen mogen denken wat ze willen, maar ik ben er zeker van dat Henriette elke keer contact krijgt met mamie, dat ze haar boodschappen naar ons overbrengt. En ik heb ook geen schrik meer van onverklaarbare dingen die er gebeuren, dingen waar ik geen uitleg voor vind. Ik onderga het gewoon en weet voor altijd zeker “mamie blijft voor ons zorgen”.

Zie Ginds Komt De Stoomboot …

UIt Spanje weer aan …

Ja hoor, het is weer zover. De tijd van mandarijntje, chocolade muntjes, speculaasjes en ander strooigoed is weer aangebroken. We horen de wind al af en toe door de bomen waaien en we zien de maan door de bomen schijnen. Als we goed luisteren horen we zelfs die zachte paardenvoetjes op het dak. Tja, we kunnen er niet om heen. Sinterklaas is in aantocht.

Wie aan Sinterklaas denkt, denkt automatisch aan pakjesavond, kinderen die vol enthousiasme hun schoentjes klaar zetten, voorzien van wortels en klontjes suiker voor het paardje dat toch al die zakken met speelgoed, snoepgoed, koekjes, en nog zoveel meer moet meesleuren in die ijzige, koude nachten. Hoopvol wachtend tot ze ‘s morgens beneden komen en ontdekken dat de goede man hun huisje niet voorbij is gereden.

Al weken op voorhand worden we overstelpt met reclameblaadjes, boordevol met al dat leuks. De reclameblokken op tv worden doorspekt met alle nieuwe speeltjes die op de markt zijn gekomen en natuurlijk … onze kindjes (en ja, ook de mama’s) zijn daar niet ongevoelig voor.

Vandaag, ging ik dus vol goede moed een bezoekje brengen aan de Fun. Nadat ik vorige week al poolshoogte was gaan nemen bij Dreamland zodat ik toch zeker de juiste keuze zou maken en op mijn gemakje zou kunnen kijken. Bovendien was er een fantastische kortingsactie en vandaag was de laatste dag. Oh, ik ben er zeker van dat in november en december nog wel een actie zal opduiken hoor, maar ik ben nu eenmaal niet het type dat de laatste dag afwacht. Ik ben liever voorbereid .. dus zo gezegd, zo gedaan.

Om 10u stond ik al aan de deur – precies of er zou niets meer zijn als ik een half uurtje later was. En 2 uur later stapte ik weer goedgeluimd naar buiten. Een portemonee leger, maar toch een deel van Zoey’s wensjes kunnen doorspelen aan Sinterklaas en zijn Pieten.

Onderweg naar huis nog eens goed overlopen wat ik allemaal had besteld en dan slaat de twijfel natuurlijk weer toe. Zelfs zoiets kan ik niet volbrengen zonder boordevol twijfel te zitten. Twijfels of het dat is wat Zoey wil, of ik haar genoeg kan geven, of ze content gaat zijn, of .. of .. of …

Maar dan geef ik mezelf een schop onder mijn gat en zeg … Zoey gaat tevreden zijn .. ze is immers mijn kleine schat

Kleinste fan?

7 maanden was Zoey toen ze hem voor het eerst ontmoette. Een ontmoeting die zowel voor Zoey als voor de zanger in kwestie een beetje een traumatische ervaring was … Ze was namelijk juist op die leeftijd gekomen dat ze voor vreemden weende. Een fotoshoot tussen artiest en een wenende baby was dus ook niet evident. Zoey is het voorval natuurlijk al lang vergeten, maar achteraf vermelde Udo tijdens een radio-interview toch nog even dat één van de kindjes voor hem weende. First impression noemen ze zoiets.

Hoe het kwam dat Zoey en Udo elkaar leerden kennen is eigenlijk een stom toeval geweest. Ik zag een wedstrijd, uitgeschreven door Olvarit babyvoeding. De hoofdprijs was een gepersonaliseerd liedje door Udo geschreven en gezongen voor de kleine winnaar/winnares.

Nu, ik rekende er totaal niet op om kans te maken om te winnen maar besloot toch deel te nemen. Wie weet, kaapden we wel één van de andere prijzen weg want er waren nog speelgoedjes te winnen ook. De voorwaarde was dat je een bestaand kinderliedje omtoverde tot een liedje dat ging over jouw kindje en de eetgewoontes. Even nakijken op de site en tussen de lijst met liedjes kon je “In een klein stationnetje” kiezen.

Dus ik ging aan de slag en het duurde eigenlijk nie lang voor ik er dit van maakte:

“In dat kleine mondje, dat altijd zo lief lacht
staan er nog geen tandjes, maar ach, wat geeft dat
Met een hapje Olvarit is Zoey oh, zo blij
Happe, happe, slik, slik, vul maar bij”

Een tijdje later kreeg ik telefoon van Olvarit dat ik dus kans maakte om te winnen, dat ik was uitgekozen om de Vlaamstalige winnares te worden en ze zocht waten achtergrond info om, indien we wonnen, een liedje over Zoey te maken. Kwam natuurlijk wel heel goed van pas dat ze haar eigen website heeft die overloopt van info al van voor ze was geboren.

Ik vond het eigenlijk al een hele prestatie dat ik nog maar in aanmerking kwam tot ik dat telefoontje kreeg dat Zoey en ik dus wel degelijk hadden gewonnen. We werden uitgenodigd voor de persconferentie waar Udo voor ons voor de allereerste keer het winnende liedje zou brengen.
Je kunt je eigenlijk niet voorstellen hoe fier ik was. Zoiets maak je nooit meer mee.

Het was een onvergetelijke dag met fotosessies, interviews en leuke herinneringen.

Voor wie het liedje nog nooit heeft gehoord, je kunt het hier bekijken en beluisteren.

Zoey was op dat moment natuurlijk nog veel te klein om te beseffen wat er allemaal gaande was, maar ik had mezelf voorgenomen dat ik haar alttijd zou blijven herinneren aan dit moment. Naarmate ze groter werd herkende ze haar liedje en begon ze te leren wie Udo was.

Als hij op TV was riep ik haar altijd en vertelde ik het verhaal en zo leerde ze ook zijn muziek kennen.

Vorige zomer zag ik dan opnieuw kans om Udo aan het werk te zien tijdens Vlaanderen Muziekland. Wel nog even geduld moeten hebben om hem achteraf even te kunnen zien en wat bleek, hij was die eerste ontmoeting inderdaad niet vergeten en was blij ons nog eens terug te zien. Zoey was nu immers al uitgegroeid tot een flinke kleuter van 2.5, die helemaal geen schrik meer had van hem en hem onmiddellijk een kus en een knuffel gaf.

 

En zo verliep de tweede ontmoeting.

We zijn ondertussen weeral een jaar verder en ik zag mijn kans om met Zoey naar Ballonpop te gaan tijdens de Vredesfeesten. Udo zou immers in de namiddag optreden en ik wou van deze gelegeheid dan ook gebruik maken om te zien of de liefde nog even groot was.

Van het moment dat Udo het podium betrad werd Zoey heel enthousiast. Ze vroeg meteen om een foto te mogen maken met mijn toestel, zoals ze wel vaker doet. Op dat moment heeft ze vele harten gestolen toen die kleine pruts helemaal alleen voor het podium ging staan om een foto van hem te maken. Rustig haar tijd nemend zodat ze hem toch maar goed kon zien. Ik zag dat Udo haar ook deze keer weer herkende.

Toen Udo als afsluiter “‘k Hou van U” zong was ze natuurlijk helemaal niet meer te houden. Dankzij de fans heb ik via facebook een filmpje gevonden waarop te zien is hoe Zoey uit haar dak gaat.   Kijk zelf maar eens, want het is de moeite.

Achteraf even aanschuiven voor een handtekening en zoals ik dus al zei herkende hij Zoey nog steeds en wist hij zelfs nog hoe haar naam werd geschreven en geloof me, dat weten ze niet gauw (het wordt immers ook niet Zoë uitgesproken, maar wel Zowie).

Ook dit keer was het een leuk weerzien tussen de twee en je kent mij en mijn fototoestel .. alles weer op de gevoelige plaat vastgelegd.

Om te eindigen wil ik nog één ding zeggen. Udo is een fantastische zanger, maar behalve dat is hij ook nog eens een prachtmens!

Geduld is een schone deugd …. zeggen ze!

Tegenwoordig wordt mijn geduld erg op de proef gesteld. 3 maanden ben ik al verhuisd en nog steeds heb ik de waarborg van mijn appartement niet ontvangen.

Terwijl alles is goedgekeurd en ik dus binnen de kortste keren dat geld op mijn rekening zou krijgen, maar helaas .. dat blijft en blijft maar duren.

Papieren doorgefaxt, weer nieuwe formulieren die mijn handtekening moest krijgen, weer opnieuw op de post doen omdat de originele documenten in het bezit moesten zijn van de eigenaar, en ga zo maar verder.

Grote schuldige is volgens mij het immo-kantoor die de helft van de tijd niet thuisgeeft als je ze probeert te bereiken. Mails blijven onbeantwoord en telefoon wordt niet opgenomen. Als je langsgaat is ze er niet en dien je een afspraak te maken die om de één of andere reden dan toch weer niet kan doorgaan!

Nogmaals naar secretaresse van de huisbaas laten bellen die kwaad werd dat dit nog steeds niet in orde was en zei dat ze er onmiddellijk iets aan ging doen.

Persoon in kwestie dan zelf naar mij teruggebeld om zich te verontschuldigen dat het zo lang blijft aanslepen maar nu zou eindelijk de oorzaak gevonden zijn en zoals ik al zei, ligt de schuld dus inderdaad bij het Immo-kantoor die het niet nodig had gevonden om zijn adres-wijziging aan hun klanten door te geven. Bij de huisbaas in de computer stond dus nog een vroeger adres, zelfs in hun boekhoudprogramma’s staan ze dus verkeerd ge-adresseerd terwijl ze er toch constant mee samen werken.

Nu is het dus een kwestie van geduld hebben, ja weeral, om te zien of die documenten nog opduiken op het verkeerde adres en daar bewaard bleven of dat er een hele nieuwe papierwinkel moet worden opgestart om het geld van de waarborg vrij te krijgen … aaaaaahhhhhh.. en ik zit er zo op te wachten …

Frustraties, frustraties .. en dan te zeggen dat ik stress moet vermijden!

Eindelijk .. diagnose

Ik weet het nu al een tijdje .. Vond het alleen moeilijk om er over te schrijven omdat ik op deze manier echt moet toegeven dat er iets scheelt. Het is gewoon heel confronterend. Maar hier gaan we dan.

Al jaren voel ik me slecht. Scheelt er altijd wel iets. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik me nog eens echt goed heb gevoeld. En altijd weer werden er redenen gezocht voor de ongemakken of de symptomen die ik ondervond.

Zelfs toen mamie er nog was zei ze me altijd “je voelt je nooit goed, dat kan toch niet voor iemand van jouw leeftijd. Laat je toch eens goed onderzoeken”. En dan ging ik weer naar de dokter. Werd er weer bloed getrokken, kreeg ik weer eens ijzerbaxters omdat ik oververmoeid was, maar nooit kwam ik er echt bovenop.

Zelfs toen ik probeerde zwanger te geraken ben ik eerst toestemming aan zowel de huisarts als aan de gyne gaan vragen. Zien of ik het aankon met mijn gezondheidsproblemen. Ze zagen er geen graten in behalve dat ik heel goed opgevolgd zou moeten worden en dat ik geen borstvoeding ging mogen geven omwille van mijn tekorten.

Zwanger worden ging ook niet van een leien dakje. Ik had geen eisprong, kreeg een volledig eileider onderzoek (en geloof me .. not pleasant) waardoor aan het licht kwam dat door littekenweefsel één eileider niet werkte. Mijn baarmoeder lag te hoog, maar toch wouden ze met hormonenbehandeling overgaan tot KI met een maximum van 3 pogingen. Gelukkig was de derde keer raak. Ik weet nog altijd niet wie ik ervoor moet danken dat het zo vlug is gegaan.

De zwangerschap op zich viel mee, behalve dat ik nog meer vermoeid was dan ervoor. Ik voelde Zoey ook niet bewegen omwille van te veel littekenweefsel. Zoey is 15 februari geboren maar het was kerstavond voor ik haar voor het eerst voelde. Ook het uitrekken van mijn buik was een hel omdat de littekens niet mee gaven en niet rokken .. pijn, niet te beschrijven.

Het heeft een jaar geduurd voor ik de bevalling enigzins wat te boven kwam. Al was het een heel gemakkelijke en vlugge bevalling geweest, toch leek niet te kunnen recuperen. De bevalling zelf leverde mij een navelbreuk en twee carpal tunnels op. Deze werden ondertussen al geopereerd. Met telkens lange herstelperiodes tot gevolg.

En het werd erger. Ik voelde me constant slecht, was doodmoe, kon niet slapen, kreeg aanvallen van diaree om gevolgd te worden door opstoppingen. Migraineaanvallen, wazig zicht, verschrikkelijke pijn in mijn benen en rug. Alle mogelijke onderzoeken heb ik gehad. Scans, gastroscopie, slaapkliniek, MRI, zenuwprikkels, noem maar op .. en toch gaf er niets uitsluitsel.

Omdat mamie ondertussen was overleden keken veel dokters al niet meer verder en werden al mijn klachten toegewezen aan het verlies. Ik wil niet zeggen dat dit verlies niet alles nog heeft verergert, maar de symptomen waren er al lang voordat we afscheid van haar moesten nemen..En hoe ik dti ook probeerde duidelijk te maken, niemand wou luisteren.

Ik werd ongerust, begon aan mezelf te twijfelen, dacht dat ik iets in mijn hoofd had en me vanalles aan het inbeelden was. Mensen die me goed kenden, die heel dicht bij me stonden wisten dat het niet goed met me ging. Mijn zussen vooral, zij wisten dat het zo niet verder kon. Ook niet met Zoey, want wat heeft een kind nu aan een mama die zich zo voelt.

Maar ik stuitte ook op veel onbegrip, heel veel onbegrip, ook  in mijn naaste omgeving. Hoe ik ook probeerde iedereen te overtuigen dat er werkelijk iets aan de hand was, toch kreeg ik heel vaak, veel te vaak, het deksel op de neus. Op momenten heb ik me heel alleen gevoeld, want de twee enige mensen die mij echt geloofden, zaten km’s van mij vandaan.

Omdat het in november 2010 echt niet meer ging vroeg ik aan de huisdokter iets om er mij mentaal bovenop te helpen. Alles in het belang een goede mama voor Zoey te zijn. Die pillen deden hun werk omdat ik voelde dat ik zelf sterker aan het worden was, mentaal gezien dan. Lichamelijk bleven de klachten zich opstapelen en ik kon niet meer. Ik was het beu, dat gevoel van willen en niet kunnen, dat ik me constant ten opzichte van iedereen moest verantwoorden en bewijzen. Het ging niet meer en toch zag ik geen uitweg

Tot Hilde (een lieve taartvriendin) die zelf aan CVS (Chronisch Vermoeidheid Syndroom) en Firbomyalgie lijdt naar me luisterde en veel van haar in mij herkende. Ze gaf me de raad contact op te nemen met een specialist die ook haar heeft geholpen.

In één van mijn vorige posts kun je lezen hoe dat is gegaan, hoe lang het duurde voor ik de afpraak durfde te maken.

Met een klein hartje ging ik heel alleen naar die eerste consultatie. En het werd al heel snel duidelijk (na vragenlijsten en lichamelijk onderzoek) dat ook ik aan fibromyalgie  lijdt.

Ergens was het een ongelooflijke opluchting dat ik eindelijk een naam kon plakken op wat me dus al jaren parten speelt. Dat ik me eidenlijk ten opzichte van de buitenwereld zou kunnen verantwoorden. Maar aan de andere kant was het wel een harde dobber om te aanvaarden dat er werklijk iets scheelt.

Het was ook een hele waslijst van boodschappen die ik meekreeg om naar een beter leven te kunnen streven. Te beginnen met toegeven aan mezelf dat het niet verder kan zoals het nu gaat. Dat ik beetje bij beetje, stapje voor stapje moet werken naar een leven dat leefbaar is voor mij.

Ik mag dus niet meer mezelf dwingen verder te gaan als ik voel dat het niet meer gaat. Leren om dingen los te laten en om hulp te vragen. Dat zou ik in de toekomst gaan leren want nu op het eerste zicht zie ik niet in hoe ik bepaalde dingen uit handen kan geven, dat ik er heel diwkijls heel alleen voor sta .. de dingen die moeten gebeuren, moeten gebeuren in mijn ogen, of ik het kan of niet .. Dus daar zie ik voorlopig nog geen oplossing voor.

Verder moet ik dus Kine volgen. Ik heb eindelijk geisteren alle moed bij elkaar geraapt om de eerste afspraak te maken. Deze staat nu vast voor 8 augustus aanstaande. Ik heb dus nog even om aan het idee te wennen dat ik wekelijks bij haar zal moeten langsgaan.

Ook kreeg ik logopodie voorgeschreven. Het is me nog altijd niet helemaal duidelijk waarom dit dient want mijn hoofd duizelde bij de specialist van alles wat ik te horen krijg. Het enige dat ik denk te weten is dat het dient om me anders te leren ademhalen zodat mijn longen meer zuurstof krijgen waardoor de druk op mijn spieren zou verminderen. Ik kan mis zijn, vergeeg me, maar ik heb nog niet de moed gehad om naar daar te bellen om een afspraak vast te leggen. Ik beloof mezelf dat ik dat de komende week ga doen …

Behalve de medicatie die ik al had van de huisdokter moet ik er nog een anti-depressiva bovenop nemen die pijnremmend zou werken. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik na drie weken nog niet veel verandering ondervind wat de pijn betreft .. ofwel komt het door de ontlading dat ik eindelijk weet wat er scheelt dat ik de pijn nu laat toestaan om te komen. Klinkt misschien raar, maar het lijkt of ik al die tijd heb geprobeerd de pijn tegen te houden, geen toestemming gaf om pijn te hebben. Nu dat ik weet wat er scheelt en dat ik weet dat ik pijn “mag” hebben, laat ik het ook toe.

Waar ben ik dan wel in geslaagd de afgelopen weken? Ik probeer me minder druk te maken. Lukt het niet, dan lukt het niet .. ik dwing mezelf niet. Ik probeer naast me neer te leggen dat ik eens te moe ben om te koken, komen al eens meer afhalertjes op de menu. Het 3x per week kuisen heb ik ook acherwege gelaten, het kostte me gewoon te veel energie en pijn.

Probeer wat leuke dingen te doen, die ik me achteraf dikwijls beklaag omdat ik slecht recupereer. Probeer me minder schuldig te voelen als ik op de zetel ga liggen of in slaap val .. probeer, probeer, probeer .. het is al een begin